İlk motorum bir ‘cruiser’dı. Siyah, her yanı pırıl pırıl bir Yamaha Dragstar. 250 cc. Huyunu bilemem ama boyu boyuma uygundu.

Hayalimde motor deyince oluşan şey o zaman ‘cruiser’dı. Sanırım California’da yaşadığım yılların bunda etkisi büyük. Yollarda yanımdan geçen Harleyler ve benim de bir gün motor kullanma hayalimin oluşması…

Ona bir de isim takmıştım: “Esmeralda.” Esmer ve gizemli, gezmeyi seven bir motor.

Tabi motor tecrübelerim de yavaş yavaş oluşmaya başladı. İlk uzun yolum Marmara’nın çevresini dolaşmak olmuştu onunla.

Teknik bilgim çok zayıftı, şimdi az bir şeyler öğrenmiş olsam da hala oldukça yetersizim. Bir ara, arka fren sanki sürekli basılı gibi bir durumu vardı, onu aldığım ve sorum veya ihtiyacım olduğunda hep uğradığım Mototaş’a bırakmıştım göz atmaları için. Sonra ertesi gün almaya gittim, oradan Teşvikiye’ye geçecektim. Kızıltoprak’tan köprü yoluna hemen geçiliyordu nasılsa…

Giyindim, çıktım. Havalar serinlemeye başlamıştı, akşam hava kararmaya yakındı, sonbahardı. Motoru aldım, sorun giderilmişti. Hemen oradan köprü yoluna kıvrıldım.

Köprüden geçmeme yarım kilometre kadar kala motor teklemeye başladı. Benzin bitiyordu! Halbuki Beşiktaş ne kadar yakındı. Esmeralda’nın göstergesi yoktu ama ben iki gün önce benzin almamış mıydım? Olamaz, sanırım almam gerektiğini düşünmüştüm ancak almamıştım. Baktım motor yedek depoda. Felaket! Köprünün ortasında kalacağım.

Sağa doğru yanaştım ve gitmeye devam ettim. Yettiği yere kadar, gerisini sonra düşünecektim.

Köprüyü zar zor geçtim, geçer geçmez benzin bitti. Güneş batmış, esiyor, soğuk ve motorumda benzin yok. Bir arabayı durdurup beni Beşiktaş’ta filan bırakmasını isteyebilecek bir yerde değilim. Önümden vızır vızır geçiyorlar. Emniyet şeridi ancak bir motorluk, kimse yanaşıp yardım edemez. Ne yapmalıyım, ne yapmalıyım?

154’ü aramaya karar verdim. Telefondaki ses bana çok güven verdi. “Bir ekip gelecek size yardımcı olacak” dedi. Çok sevindim. Hayalimde ekip otosunda bir bidon benzin canlandı. Gelip beni kurtarıyorlar, ben teşekkür ediyorum, mutlu oluyorum. Beklemeye başladım. Bekledim, bekledim. Herhalde tek dertleri ben değilim, kazalar, problemler, beklenecek tabii.

Tekrar aradım, yine telefondaki ses güven verdi. O arada bir motorcu durdu. “Benzin bitti” dedim. Yardımcı olabileceğini, benzin alıp getirebileceğini söyledi. Bu çok rahatlatıcıydı, ancak ekip otosu gelip yardımcı olabilecekse, onu da yormanın anlamı yoktu. Benimle beş-on dakika beklemesini rica ettim, eğer ekipten yardım alamazsam onu yoracaktım. Kabul etti, bekledik. Epeyce bekledik. Sonra bir ekip otosu yaklaştı gerçekten. Ben büyük mutlulukla koştum. Yolcu koltuğundaki memure hanım beni fena halde azarladı, “Size ceza keseceğiz ve çekici çağıracağız” dedi. “Ama” dedim, “Trafiği engellemiyorum bile, hem sizde benzin yok mu? Motoru çalıştıracak kadar?

O arada tabii gerçek dünyaya döndüm. Böyle bir şey yaşamamıştım daha önce ama aracın benzininin bitmesi, trafiği aksatması sürücüden kaynaklanan ihmallerdi ve cezaya tabi idi.

FATİH KURTULDU BENİ KURTARDI

Sanırım iki tekerimle trafiği aksatmadığım için beni affedip ceza yazmadılar o akşam. Ama iyi ki Fatih Kurtuldu beni beklemişti. Durumu görünce hemen bindi motoruna, gitti bana yardım getirmeye. 15 dakika geçmeden geri döndü bir bidon benzinle, doldurduk, çalıştığını gördü motorumun, teşekkür ettim, ayrıldık.

Çok kez rastladığımız motorcunun motorcuya olan desteğini o akşam bana Fatih Kurtuldu hissettirdi. Bir daha görmedim veya haber almadım ama hala yardımını ve ismini hatırlıyorum.

Çok teşekkür ediyorum ona ve birbirini fark eden, hisseden, yardımcı olan tüm motorculara…

Sevgilerimle,

Ece Saygun